26 Aralık 2010 Pazar

Selanik 2010 - 1.Bölüm


Geçen sene Aşkın Baba ile sadece 2 günlüğüne gittiğimiz Selanik’in tadı tamağımızda kalmıştı. Bu seneki 23 Nisan tatili de cumaya denk geldiği için fırsat bu fırsattır diyip uzatılmış haftasonunu tekrar Atamızın doğduğu şehirde bu sefer Özenç’le birlikte üçümüz geçirdik. Dolu dolu 3 günde Ege denizinin bereketinden faydalandık.


Selanik gezimizdeki esas amacımız şehrin sokak satıcılarından en güzel restaurantlarına kadar farklı yeme-içme duraklarını keşfetmek, pazarlarında satılan malzemeleri öğrenmekti. Gidilen ülkenin gastranomi dünyasına odaklanmak üzere yapılan seyahatlere litaratürde Gurme Turizmi denir, bizde kendi aramızda “Löplöp turizmi” diyoruz. Seyahatimizde elbette tarihi mekanlar, müzeler, alışveriş noktalarını es geçmedik ama yinede lezzet odaklı etkinliklerle, turistlerin rutin hareketlerinden sıyrılıp, gündelik hayata daha fazla dahil olmaya çalıştık.


23.04.2010 1. gün
Geçen seneki gibi Metro turizm’in otobüsüyle İstanbul’dan akşam 22:00’de yola çıkıp, sabah 08:00’de Selanik’e geldik. Ve yine geçen seneki gibi Couchsurfing’den arkadaşımız Eleni’nin evinde soluğu aldık. Allah bu couchsurfing olayını keşfedenden razı olsun. Hem ücretsiz olarak bir yerde kalıyorsun, hemde yerel bir arkadaşın oluyor, lokal insanların takıldığı yerlere gidiyorsun.
 Eşyalarımızı eve bıraktıktan sonra güneşli bir bahar gününde Selanik sokaklarında dolaşmaya başladık. Aslında bizim İzmir’den pek bir farkı yok, dili dini farklı ama üç aşşa beş yukarı yedikleri de içtikleri de aynı.



Bizde de sokakta simitçi olur, onlarda da var. Peynirciler, şarküteriler bizimkilerin aynısı. Ürünler desen, onlarda aynı ama sanırım bizden daha bol çeşite sahipler. Hele Modiano Market denilen sabit pazarda biraz dolaşırsanız, aramızdaki farkı sizde daha iyi görebilirsiniz.





Zeytincilere bakıyorsun, en az 10 çeşit var. Aynı bizdeki gibi, tadı nasılmış diyip bir iki tane denemek serbest.






Kasaplarda ise durum baya farklı. Adamlarda hem dana, hem kuzu, hem domuz, hem de tavşan var. Et fiyatları bize göre oldukça ucuz. 10 euronun üzerinde pek bir etiket göremedik.

Tavşan ayıklayan amcayı görünce dayanamadık, 1-2 fotoğrafını çektik. Bizimle "İstanbul'da yok mu len tavşan" diye  dalga geçti.





Balıklara gelince bizden kesinlikle çok daha iyiler. Şimdi İstanbul’da Kadiköy’e balıkçılar çarşısına gitseniz, 8-10 çeşit balık bulursunuz. Bunlarda abartısız en az 15 çeşit var. Üstüne boy boy kalamarlar, karidesler ahtapotlar da cabası. Bunlar ucuz ama balık fiyatlarına şöyle bir karşılaştırma yaparsak, bizden biraz daha pahalılar.







Bir de bizde hiç olamayan ufak bir dükkan gördük, Ermis isimli bu ufak büfe uzaktan bakınca dondurmacı gibi görünüyor ama burası meğerse bir mezeciymiş. Haydari, rus salatası, patlıcan ezme gibi çeşit çeşit mezeler soğuk dolaba konmuş aynı dondurma gibi satılıyor. Ustam 2 top haydari, 1 top kuru cacık lütfen...



Pazarda o kadar şeyi gördükten sonra ufak ufak acıkmaya başladık. Eve dönerken geçen seneden tadı damağımda kalan Galaktoboureko’dan yemek için Nikiforou Pastanesine uğradık.

 Çeşit çeşit baklava, kadayıf yapılan bu ufak dükkanda yediğimiz şeyin ne olduğunu geçen sene anlayamamıştım. Esl, yazımda da sütlü nuruye gibi bir şey demiştim. Ama geçen sene bir gün Ankaradaki balıkçı mekanım Fevzi Hoca’da yemekten sonra ikram edilen Laz böreğini yerken, Selanik’teki Galaktoboureko’nun ne olduğunu aylar sonra anladım.


Yunanlıların Galaktoboureko’su = bizim Laz böreği. Malzemeler, dolgu maddesi bire bir aynı, sadece onlar biraz daha şerbetli yapıyorlar.

Eve döndüğümüzde Eleni sabahtan beri uğraştığı kuzu etini fırından çıkarttı, tabii bizlerde fotoğraf makinalarımızı. Bizim Eleni aslen Giritli, annesi babası orada yaşıyor. Hani İstanbul’da yaşayan Diyarbakırlılara memleketten akrabaları et gönderir ya aynı hesap, babası bizimkine Girtten 3 kilo kuzu eti göndermiş. Eh istanbul’dan da ağır misafirleri gelince kuzuyu yemek bize kısmet oldu.






Kemikli kuzu etinin üzerine yarım bardak su dökmüş, üzerini folyo ile kapatıp düşük ateşte 5 saat pişirmiş. Eti fırından çıkartmadan önce folyoyu kaldırıyor, biraz kekip serpiştirip üstten bir 10 dakika daha pişiyor, üstünü yakıyor hepsi bu.




Etlere laf söylemeye gerek yok, uzun uzun pişmesinden dolayı zaten lokum gibi olmuş. Girit’in mis gibi otlarını yiyen kuzuların tadının nasıl olmasını beklersiniz? Elbette muazzam 10 üzerinden 10.



Ama benim esas hoşuma giden olay, pişen kuzuların yağı suyuna karışmış ve Eleni bu sudan alarak patates ve domatesleri de aynı fırında pişirmiş. Kuzunun lezzeti adeta patatesin içine işlemişti. Patatesi bir ısırıyorsun içinden kuzu tadı fışkırıyor. İstanbul’da olanlar, bu lezzeti Burgazada’daki Kalpazankaya Restaurant’ta da  Pazar günleri bulabilirsiniz, bilgilerinize!



Beni tanıyanlar bilir, salatayla pek işim olmaz ama Özenç Eleni’nin hazırladığı salatanın çok güzel olduğunu israrla belirtti. Bizim bildiğimiz çoban salata, üzerinde ise “feta cheese” dedikleri keçi/koyun sütünden yapılmış beyaz peynir var. Ama esas lezzeti veren çekirdekleri alınmış yeşil zeytin ve halis sızma zeytinyağıymış. Bu iki malzeme de tahmin ettiğiniz üzere Girit’ten gelmiş.


Eğer sürekli Business Class restaurantlarda yemek yerseniz, bir süre sonra tüm yemekler size aynı görünmeye başlar. Halbuki gerçek bir yerel lezzet deneyimi için bulunduğunuz ülkenin kültürünü hissetmelisiniz. Bunu da yerel birisinin evinde kendi elleriyle hazırladığı yemek ile yaşarsınız. Ευχαριστώ πολύ Ελένη (Teşekkürler Eleni)


Gezinin 2. bölümü için lütfen tıklayın

.

18 Aralık 2010 Cumartesi

Keşan

Kuzey Ege’nin her bir yeri lezzet durakları ile dolu. Tekirdağ’da Köfte ile başlayan Kuzey Ege yazılarımı Assos’da ahtapot , Babakale’da kalamar, Bozcaada’da langusta , Gelibolu’da sardalya derken, Keşan’da yine bir kırmız et ve buraya özgü bir lezzet olan “satır et”  ile sonlandırıyorum. Hep balık kalamar olmaz ya, ben kırmızı et severim diyenler! işte bu yazı sizler için.

Gelibolu’dan Keşan’a doğru giderken, Keşan’a 7 km kala yolun sol tarafında Kavaklık Et Lokantası vardır. Hem Eceabat’tan hem de Gelibolu’dan aç aç yola çıkmak olmaz gerçi ama her ne kadar tok olursanız olun, Kavalık’ın yanından geçerken lütfen buraya uğramayı ihmal etmeyin. Hem yol yorgunluğunuzu atarsınız, hemde damağınızı midenizi mutlu edersiniz.



Kavaklık Et Lokantası 30 yıllık bir lokanta, fazlasıyla salaş ama dert değil, bizim için öneli olan sadece lezzet memnuniyeti. Burada kuzu çevirme de var ama esas spesyalleri satır et.


Satır et 15 kg’lik körpe kuzulardan yapılıyormuş, ebatları siparişe göre yapılıyor, isteyene 300 gram, isteyene 1500 gram. Izgaranın hemen yanınaki tahtanın üzerinde kuzu etleri siparişe müteakip satır ile bir güzel çekiliyor. Buradaki en önemli nokta, et makinada ezilmediği için suyu içinde kalıyor. Izgaraya atmadan önce sadece biraz tuz ve kekik atılıyor, asla fazla baharata boğularak ağırlaştırılmıyor.




Et saha sonra satırın tersiyle yuvarlatılarak kocaman bir köfte gibi şekillendiriliyor ve ızgara teline yayılarak konuyor.


Kömür ateşinde pişerken boncuk boncuk etin yağı kömürün üzerine akıyor, ortalık bir anda duman olup müthiş kokular yükseliyor. Bu sırada gözünüz de, burnunuz da, kulağınız da bayram ediyor. Siz hiç mangalda pişen etin sesinden dolayı mutlu olur musunuz? Valla ben oluyorum.


İsterseniz, satır etin yanına domates biber de közletebilirsiniz. Sebzeleri hesaba ekstra yazıyorlar ama helal olsun, bu yörenin yaz domatesinin ne kadar lezzetli olduğunu söylememe gerek yok.




Yemeğinizi yemyeşil çimenlerin üzerindeki çardaklarda açık havada yiyorsunuz. İsteyene rakı, isteyene ayran! Her ikiside uyku getirten şeyler olduğu için şoföre kola.


Ama ne olursa olsun masaya mutlaka yoğurt söylemeniz lazım. Çatalla bile yenilebilen, koyun sütünden yapılan bu yoğurt adeta krema gibi. Tabii yoğurdumuz etler gelmeden önce salatalarla birlikte servis edildiğinden açlıktan mıdır nedir, doğru dürüst fotoğrafını bile çekemeden bir anda bitiveriyor.


Kaç kişi olursanız olun farketmez, satır et masaya hiç kesilmeden bütün bir parça halinde geliyor. Malzeme masaya indiğinde, koca eti iki yandan şöyle bir tutup “HARRTT” diye ısırasımız geliyor. Daha 1 dakika önce ızgaradan alınmış et hala içten içe cozurduyor. Yutkunmalar eşliğinde eti 5 eşit parçaya bölerken yağı, suyu lezzet şelalesi gibi tabağınıza akabilir, aman bir damlasını bile ziyan etmeyin, taze ekmekle sıyırın. Yanında kızarmış domates ve biber ile bu et bizi çokta aç olmamamıza rağmen resmen mest ediyor. Hani üstad Mehmet Yaşin “damak çatlatan lezzet” diyor ya, işte o cinsten.




Kuzu eti elbet biraz yağlı, ama esas lezzette oradan geliyor. Kolestrol ve yağ belki zararlı şeyler ama bu nimetlerden faydalanamadıktan sonra, 3-5 yıl daha fazla yaşamışız kime yarar?!? Mühim olan her yaşta her şeyi kararına yemek. Bakmayın, siz o kadar fotoğrafta etin kocaman olduğuna. 5 kişi 750 gramı paylaştık hepsi o kadar.


Fiyatlar gayet makul, satır et 40 TL/kg, kuzu çevirme 60 TL/kg, 35’lik rakı da 30 TL. Biz ağustos sıcağında gittiğimiz için kuzu çevirme çokta makbul olmadığından yemedik. Ama mart-nisan-mayıs aylarında sırf kuzu kuzu çevirme yemek için buraya gideriz, ilgilenenlere önemle duyurulur!


Türkiyenin lezzet rotalarının sonu yok tabii. Akdeniz, iç anadolu, trakya, güney doğu her yörenin farklı lezzetleri var. Ama bence en güzeli kuzey ege.Allah daha nicelerini nasip etsin, daha eğlencelisi daha lezzetlisi de sizlerin olsun. Bizimki işin sadece ucundan tutmak arkadaşlar, löplöp turu için yol yordam konusunda sizlere bir nebze fikir verebiliyorsak ne mutlu bize.



15 Aralık 2010 Çarşamba

3 yaşındayız

http://www.loplopculer.com/ 3 yaşında



Bifteklerimiz “Arjantin usulü” olsun
Levreklerimiz “Deniz” olsun
Salatalarımız “Organik” olsun

.

7 Aralık 2010 Salı

Gelibolu

Kuzey Ege tatiniz bitti, İstanbul’a dönüyorsunuz, Çanakkale sınırlarından ayrılmadan önce Gelibolu’ya uğramadan yola çıkmak olmaz. İllaki Gelibolu’ya girilecek ve buranın en güzel balığı olan sardalyadan, hele hele yazın mutlaka tadılacak. Limanda deniz kenarında bir çok restaurant ve lüks mekan var. Ama biz her seferinde balıkçılar çarşısınki Gelibolu Midyecisi’ne  (0.286.5669938) gideriz. Burası 4-5 masalık salaş mı şalaş bir mekan. Yan taraftan balığını al, gel buraya pişirt. Ama yazın sardalya her daim kendilerinde de mevcut. Sahibi Mehmet Bey elinde birasıyla misafirlerin masasını dolanır, hal hatır sorar, oğlu Doğukan da ızgaranın başında, sardalyayı nasıl istersen öyle pişirir.



Sardalyanın makbulü hiç temizlenmemiş şekilde pişirilmesi yerel halkın söylediği gibi “Boklu sardalya” olarak yemekmiş. İsterseniz temizletebilirsiniz, isterseniz biraz yerel gibi olayım diyip temizletmeden pişirtebilirsiniz.

Ekip kuvvetli olduğu için teker teker bütün usulleri denedik, boklu, kızartma, kılçığı alınmış, göğüs göğüse yapıştırılmış... Bir çok insan hamsi ve sardalyayı pek sevmez ama ben bayılıyorum. Buz gibi bira eşliğinde yağlı küçük sardalyaları löpür löpür götürdük.


Haziran gibi sardalya başlar ama yağsız olur, anca tavası güzel olur. Temmuz ayında biraz yağlanır ama ağustostan sonra iyice yağlanır ve ızgarası güzel olur. Izgarada da, tavasında da kafayı kopartıp kılçıkları ile birlikte pişiriliyor.


Kızartma için tarif basit, sardalyalar bolca una iyice bulanacak, derin bir tavanın içerisinde yağ iyice kızınca en fazla bir dakika kızartılacak çıkartılacak. Sonrasında bir peçete ürtülü tabağa koyun ki kızarmış balık tabağınızda beklerken yağını salıp yumuşamasın. Kızartmalar için iki tavsiyem var. İlki balığınızı biraz tuzlayıp, 1-2 dakika bekleyin ve sonra una bulayın. İkinci de kızartma esnasında münkünse balıklar yağın içerisinde yüzsün yani bol yağda kızartın.




Aylardan ağustos eylül gibiyse sardalya yağlanır, kızartmaya hiç gerek yok! Izgarada şöyle bir çevirdin mi cillop gibi oluyor. Soslama, marine etme, yağlama derdi yok. Hafiften tuzlayıp ızgaraya atıyorsun o kadar. Ama ızgaracının tecrübeli olması lazım. Küçük balık olduğu için malı kurutmaması lazım, ne zaman çevireceğini iyi bilmen lazım. Doğukan kardeşim her seferinde sardalyaların üzerini hafiften kızartır, ama içlerini kurutmadan pişirmesini iyi bilir.



Benim en sevdiğim pişirme şekli ise annemim hamsi kuşu yaptığı usuldür. Yani iki sardalyanın kılçığı komple alırsınız, göğüs göğüse yapıştırıp her iki tarafta deriler dışarda kalacak şekilde ızgara edersiniz. Beyaz eti asla ızgaraya temas etmez, balık suyunu salmaz. Yanlız balıkları dizmeden önce biraz tuzlamak lazım. Sonradan eklenen tuz balığın içine geçmediği için az gelebiliyor.

Tabak önüne gelince zaten fotoğraf çekebilirsen şanslısın, kılçıksız olduğu için leblebi gibi gidiyor, 2 dakikada tabakta sardalyadan eser kalmıyor.

Karnımızı iyice doyurduktan sonra Mehmet Bey’den tatlı istedik. Sardalya yağlanınca hakikaten yağlı olur! Malum balıktan sonra tatlı şart, Çanakkale’nin tatlısı da peynir helvası. Gelibolu’da peynir helva Zafer’den  alınırmış. Dondurma yanına pek bir yakışıyor ama ben dondurmayı özellikle Roma Dondurmacısı’ndan alırım.



Daha beş dakika evvel “artık akşam yemeği bile yiyemem herhalde” derken, Zafer’den alınan helvayla Roma’dan alınan dondurmayı, Gelibolu Midyecisi’nde afiyetle mideye indiriveriyoruz ve tüm hücrelerimiz mutluluk doluyor. Bu kadar mutlu iken anca bu resmi çekebiliyorum, o da sizler için dostlar.


Gelibolu Midyesicinde hesap oldukça ucuz. İskele kenarında ki lüks bir restaurantta bir kişi yiyeceğiniz yemeğe burada 3 kişi yersiniz. Biz sanırım 5 kişi 70 TL hesap ödedik. Birası, tatlısı dahil...


Yazın haftasonu için gittiğiniz Assos veya Bozcaada dönüşünde yola mutlaka biraz aç karnına çıkın. Gelibolu’da kendinize güzel bir sardalya ziyafeti çekin. İddia ediyorum, Gelibolu’da yediğiniz sardalya başka hiç bir yerdekine benzemez.



Küçükkuyu yazısında  bahsettiğim kalamardan o kadar etkilenmiştim ki, Gelibolu’da da yerli kalamar görünce almadan edemedim. Yerli kalamarı hemde tazesini bulmuşken kaçırmamak laızm. Hüseyin abi kalamarı temizliyor, kesiyor, sosluyor torbaya koyup buzlarla bir paket hazırlıyor. Arabada klimanız açıksa İstanbul’a kadar götürebilirsiniz. Gelibolu’dan alınan yerli kalamardan pişman olmazsınız!

Kuzey Ege yazılarının bir çoğunda deniz ürünlerinden bahsettik, Assos'ta Ahtapot yedik, Babakale'de kalamar yedik, Sivrice'de her türlü deniz ürününün dibine vurduk, Bozcaada'da ise langusta ile finali yaptık. Sıkı takipçilerimden birinden "Biraz da kırmızı et yaz, yetti artık deniz ürünleri" uyarısı geldi. Ona istinaden Keşan'da "Satır et" yazısı, geliyor.

Az sonra...  

Gittiğimiz ülkeler


Henüz 59 ülke (26.2%) oldu, daha gidilecek çok yer var
Create your own visited map of The World