9 Ocak 2012 Pazartesi

Midilli - 3.Bölüm

Gezinin ikinci bölümü için lütfen tıklayın

21.05.2011 Cumartesi



Yunanistan’ın çılgın eğlenceleri ile ünlü Mikonos adasını bilmeyen yoktur, ama Mikonos’un esas olayı çılgın eğlenceleri değil, güney sahillerinde el ele tutuşarak denize giren erkeklerin özgürce tatillerini geçirmesidir. Aynı mantıkla Midilli adasının Skala Eressos sahilleri ise, el ele tutuşarak denize giren bayanların özgürce tatilllerini geçirdiği bir yerdir. Sappho da aslında Skala Eressos’lu bir şair ama nedense buradaki bayanlar onu tanrıçaları görüyorlar ve meydana heykelini dikmişler. Daha detay isteyen internette araştırabilir.




Burada bayanlar genelde üçlü dörlü gruplar halinde geziyorlar, içlerinden biri mutlaka gür sesli hafif iri yarı, yani dominant abla! Biz onlara garip garip bakarken, onlar da “Ne işi var bu ailenin” der gibi garip garip bakıyorlar.




Eressosun olayı budur diyip biz kendi olayımıza yani yeme içme faslına geri dönelim. Yunanlı’larda bizdeki gibi zeytinli peynirli kahvaltı olayı malesef çok yok daha ziyade krep ve omlet çeşitleri menülerde yer alıyor.


Tasty Corner hemen deniz kenarında güzel manzarası olan bir köşe bir yer. Krep ve omlet yenilecek güzide mekanlardan biri olarak biliniyor. Denize nazır oturup altlık olarak ıspanaklı&beyaz peynirli omlet ile jambonlu&kaşar peynirli crep, cila niyetine de çikolatalı krep söyledik. İçecek olarak Yunanistan için vazgeçilmez içecek olan frappe.




Frappeler bol köpüklü, yanında bir koca bardak soğuk su ile sabah sabah içimiz ferahlattı. Özenç zaten kahve gelince aynen mest. Haksız da değil, buram buram taze çekilmiş kahve kokuyor.


Şu Yunanlılarla yiyeceklerimiz, içeceklerimiz her bir şeyimiz ortak ama şu frappeyi bir türlü Türkiye’de benimseyemedik, nedense bizde fazla tüketilmiyor. Halbuki kahve severler için yazın birebir. İster buzlu, ister sütlü püfür püfür gidiyor.




Peynirli ıspanaklı omlet pek alışık olduğumuz bir tür değil. Ispanaklar tavada hafif çevrildikten sonra çırpılmış yumurta kırılıyor. Son olarak da üstüne beyaz peynir konup ortadan ikiye katlanıyor.




Ispanak olayını tuttum, bizim bildiğimiz omletlerin biraz sağlıklı versiyonu gibi görünüyor. Beyaz peynirle birlikte omletin lezzet katsayısı hayli yükselmiş. Malum, hem sağlıklı hem de leziz bir şey bulmak pek kolay değil.




Krep ise tam bir Yunan klasiği. İlk kez Girit’te ile tanışmıştım. İki eliyle avuçladığı rendelenmiş kaşar peynirini krepin üstüne boca eden ustayı hala unutamam. Bize gelen krepler öyle avuç avuç peynirle yapılmamıştı ama gayet güzel albenisi vardı.




Ortasını açıyoruz bakıyoruz ne var diye, tütsülenmiş jambon ve yine erimiş kaşar peyniri içeriden el sallıyor. Ha bu arada kaşar peyniri bizdeki gibi sadece yerken uzayan tatsız tuzsuz yağlı peynir değil, kendine has bir kokusu olan eriyince vıcık vıcık yağ salmayan güzel bir peynir. O kadar hafif ve güzel ki anlatamam, damağımız bayram etti.




Çikolatalı krep ise bunların üzerine cila niyetine mis gibi gitti. İşte size çok lezzetli ama biraz sağlıksız bir yemek. Tüm yemekleri üçe bölüp yediğimiz için, “şu kadarcıktan bir şey olmaz” diye kendimizi avutup kısa sürede tüm krepleri mideye indirdik.




3 frappe, 1 omlet, 2 krep toplam 17 Euro tuttu. Garson Dimitri bizim İzmir’li olduğumuzu öğrenince pek bir heyecanlandı. Kız kıza gelen kuzeyli turistlerden çok sıkılmış, bizim gibi sıcak kanlı bir aileyi görünce, içeriden getirdiği Smyrna (İzmir’in eski adı) marka ouzoyu hediye etti. İki gündür her gittiğimiz yerde yolluk niyetine 20’lik uzo veriyorlar, iyice kanım kaynadı bu Midilli’ye.


Kahvaltıdan sonra sahile çıkıp denize girmeyi denediysekte pek başarılı olamadık. Hava sıcaklığı 25°C ama Kuzey Ege’nin suyu buz gibiydi. Biz de arabamıza atladık kırdık direksiyonu kuzeydeki Sigri’ye.


Sigri kasabası adanın en batı ucu, dolayısıyla hiç turistik bir yer değil, fakat burada iki yer var ki gelme sebebimiz işte budur. İlki Doğal tarih Müzesi, ikincisi ve bizim için daha önemli olanı Cavo Doro Restaurant.


Müzesi her turistin gitmesi gereken bir mekan, ama biz taş toprak faslı ile fazla ilgilenmediğimiz için usulen sadece Özenç bilet alıp içeri girdi. Biz de müzenin terasında oturup, Aşkın Baba ile 20’lik uzoyu mezesiz yuvarladık. 1 saat boyunca müze görevlileri ile “uzo mu güzel rakı mı güzel” muhabbeti yaptık. En sonunda hep beraber ikisinin de güzel olduğuna kanaat getirdik.




Özenç de geldiğinde yavaş yavaş mideler kazınmaya başlayınca köyün taş kaplamalı dar sokaklarından geçip ikinci bahsettiğim yer olan Cavo Doro Restaurant’ın yolunu tuttuk. Mekan denize sadece 10 metre uzaklıkla, eli yüzü düzgün kaliteli bir deniz ürünleri lokantası.


Menü oldukça zengin, envai çeşit kalamar, karides ve ahtapottan başka yine deniz ürünleri ile yapılan mezeler, risottolar ve makarnalar vardı. Ortaya karışık masamızı donattık dersem yeridir. Buyrun Midilli adasındaki en beğendiğim yemeklere.




Masaya ilkönce sepetin içinde ekmek ve çatal bıçaklarımız geldi. Garides saganaki de söylediğimiz için ayrıca ıslak mendil de koymuşlar. Yoksa yurt dışında ıslak mendil kültürü pek yaygın değil. Hoş ve ilginç bir sunum.


İştah açıcı olarak Greek salat artık alıştığımız ama vageçemediğimiz bir lezzet oldu. Domates dışındaki tüm sebzeler bu sefer efendi gibi ince ince kesilmişti, hayret ettik! Zira greek salatın sebzelerini eşşeğin önüne koyar gibi koca koca kesmek adettendir.




Ben salata yemediğim için benim iştah açıcım Mousakka oldu. Yunanlı’ların Mousakkası ile bizim musakka oldukça faklı. Onlarındaki daha çok lazanyaya benziyor.




Yunan mousakkasını kısaca tarif etmek gerekirse, önce tepsiye ince ince kesilmiş patatesler diziliyor, ardından bir kat dilimlenmiş ve kızartılmış patlıcan sonra bir kat kavrulmuş kıyma, üzerine bir kat daha kızartılmış patlıcan konuyor. Daha sonra un ve sütten yapılan beşamel sos dökülüp en son olarak tepesinin kızarması için yerel bir peynir olan Ladotiri peyniri rendeleniyor.




20 dakika fırınlanan mousakka tam bir lezzet küpü, içinde hamur olmadığı için lazanyaya göre çok daha hafif, ama biraz beşamel sosu olduğu aynı zamanda doyurucu. Ne yalan söyliyeyim, bizim musakkadan daha güzel olduğunu itiraf etmeliyim, artık bizim evde musakka bu şekilde pişiyor.


Garides Saganaki (sahanda karides) ise benim Yunan yemekleri içinde en sevdiğim yemek. Bu başyapıt ile ilk kez Selanik’te tanışıp aşık olmuştum.




Derin bir tencerede küp küp kesilen domatesler çevrildikten sonra karidesler kabuklu halde konuyor. Yerken kabuklarını soymak biraz zahmetli bir iş, ama yemeğe esas lezzet veren kabukları ve kafası. Kuyruğun içindeki et kabuklarından dolayı kendini salmıyor, diri diri kalıyor.


Önce kafasını çıkartıp, sonra kabukları soyuyorsunuz. En son kuyruğu kaldığında ucundan tutup karidesin etini sosun içine batırmak suretiyle hüpletiyorsunuz. Kesinlikle kızgın tereyağı içinde dımdızlak kalmış Türk usulü karides güveçten daha başarılı.




Adaya has bir peynir olan ladotiri her yerde gururla satılıyor. Burada ise karşımıza kızarmış olarak çıktı. Eskiden bizde de kaşar pane vardı ya, seneler sonra onu hatırladım. 3 cm kalınlığında kesilen kalın bir dilim ladotiri peyniri una bulanarak yağda kızartılıyor.




Uzun süre pişmesi gereken bir şey değil, sadece dışı kızarsın, peynir de ısınmakla erimek arasında tabiri caizse “rafadan” pişsin yeter. Dışı çıtır, içi yumaşcık, bir ısırıyorsun o peynir macun gibi ağzının içinde dağılıyor, damakta kaymak gibi eriyor. Bence işletmelerde fark yaratan en önemli noktalardan bir tanesi, hatta belki de birincisi geleneksel lezzetlere yapılan bu tip küçük ve sihirli dokunuşlar.


Efendim gelelim bu gün mutluluktan gözlerimin yaşarmasına sebep olan kalamar dolmaya. Rodos’ta yediğim kalamar dolmanın üzerine kalamar dolma hayatımda yemedim Şu bir gerçek ki, Türkiye’de de doğru dürüst becebilen fazla bir yer yok. Layıkıyla kalamar dolmayı bir tek Marmaris Söğüt’teki Aşkın Motel/Restaurant’ta yediğimi hatırlıyorum.




Güzelce marine edilen kalamarlar (kalamar nasıl marine edilir? bakınız Küçükkuyu yazısı) tüm toksinlerini attıktan sonra ön hazırlığı tamamlanmış oluyor. Sonra içine maydanoz, beyaz peynir ve ladotiri peyniri, ceviz ve karides parçaları ile hazırlanan bir harç doldurulup mangalın üzerine atılıyor.




Mangalda usul usul pişen kalamarı kurumaması için sık sık zeytinyağı ile üstten fırçalamak lazım. Kömür ateşinde nar gibi kızaran kalamar hem suyunu muhafaza ediyor, hem de inanılmaz bir lezzete ulaşıyor. Ortadan ikiye kesince, önce kalamarın içinden o gizli hazine fışkırıyor, sonra göz, burun, damak sırayla bayram ediyor.


Kalamar hakkında defalarca yazı yazdım, her seferinde de dedim ki “bacaksız kalamar yemeyin”. Bacağı olmayan kalamar işe yaramaz, taze değildir, derin dondurucudan çıkmıştır. İşte bacaklar, iste mutluluk gözyaşları. Sırf bu kalamar dolma için Cavo Doro Restaurant’a gidilir benden söylemesi.




Yemekten sonra kahvelerle birlikte ikram olarak çilekli dondurma geldi. Lokanta sahibi kendi bahçesinden topladığı çileklerle yapıyormuş bu dondurmayı. Hatta üzerindeki sos bile el emeği göz nuruymuş. Bir tek kenardaki kremalar yapay, ama o da sosun şekerini gayet güzel dengeliyordu. Son derece hafif ama son derece lezzetli bir tatlı.




Hesaba gelince, 20’lik uzo ve 2 bira ile birlikte 3 kişi için toplam 40 Euro. Zaten Yunan adalarında ne yerseniz yiyin (büyük balık hariç) 3 kişi ödeyeceğiniz hesap 50 Euroyu geçmez. Sigri’ye gidecek olursanız, mutlaka ama mutlaka Cavo Doro’ya uğrayın, deniz ürünlerinin hepsinin tadına bakın. Özellikle garides saganaki ve kalamar dolma mutluluk hormonlarınıza tavan yaptırabilir.


2004 yılında Mikonos’a gittiğimde hayatımda ilk gez rüzgar türbinlerini görünce pek bir hayıflanmıştım. Vay be demiştim içimden, Yunanlılar işi biliyor, her adaya iki rüzgar türbini dikmişler elektriklerini bedavaya getiriyorlar. Nihayet 5 sene sonra bizde de rüzgar türbinleri çoğaldı.




Fakat Yunanlılar bu sırada boş durmamış bu sefer işi biraz daha ilerletip güneş panellerine yönelmişler. Güneşin pek eksik olmadığı noktalarda onlarca güneş paneli durduğu yerde enerji üretiyor.




Umarım bizim ülkemizde de kısa zamanda güneş panellerini özellikle Güney Doğu, Akdeniz ve Ege bölgelerinde görürüz.


Akşamüstü güneş batmadan önce Molivos’a 3 km uzaklıktaki Molivos Residence’a yerleştik. Geziyorumları adresinden arkadaşım Sami Abi’nin tavsiyesi ile buluğumuz bu mekan ciddi ciddi havuzlu bir villa. Denizden biraz uzak ama bahçesi havuzu ve özellikle manzarası bizi mest etti.




İki oda, banyo ve mutfaktan oluşan evde her türlü mobilya ve beyaz eşya mevcut, ister buzdolabına rakıları doldur, ister fırında sinarit pişir. Koca evin gecelik fiyatı 45 euro.


İlk işimiz önce yanımızdaki tüm içkileri buzdolabına atmak, sonra da havuz başına geçip iki gündür denize girememenin acısını çıkartmak oldu. Havuz suyu sıcaklığı deniz suyunun aksine gayet güzeldi, neşemiz yerine geldikten sonra, biramızı - uzomuzu açıp havuz başı keyfi yaptık.




Ufuktaki Assos’u izlerken içimizde bi huşu oluştu! Hani zevkten dört köşe derler ya, işte o hal. Burası Türkiye’de olsa kesinlikle sizle paylaşmazdım. Duyanlar ortak olmasın diye gizli tutulacak bir mekan.




Akşama doğru duşumuzu alıp Molivos şehir merkezine gittik. Burası Assos’un tam karşısı, aralarında sadece 10 km var. Assos’tan biraz daha büyük ama tahmin edersiniz ki çok benziyor. Hatta bir avantajı var, tepedeki kaleden sahile kadar 15 dakikada rahatlıkla yürünüyor.




Sahilde bir çok restaurant var, giderken yol üzerindeki bir markette uğrayıp kendimize Bacardi Breezer aldık. Yemek öncesi yüksekçe bir tepeden manzaraya karşı aperatifleri yuvarladık.




Sahile indiğimizde rezervasyonumuz olmadığı için rastgele Captain’s Table adlı restorana oturduk. Burası yarı Yunanlı, yarı Avustralyalı bir kadının işlettiği lüsk görünümlü bir mekan, dolayısıyla içerisi sırf turist doluydu. Öğlen o kadar çok yemiştik ki hiç birimizde acıkma yoktu, ama sırf adet yerini bulsun, Molivos’ta da midemizi şenlendirelim diye ortaya bir kaç atıştırmalık ve bir şişe de 20’lik uzo söyledik.




Uzonun hası bence Plomari marka olanı, onu bilir onu içerim. Kimisi bu işin kralı Barbayani der, ona da saygı duyar, onu da içerim.


Uzolarla birlikte masaya kızarmış ekmek geldi. Üzerine biraz zeytinyağı gezdirmişlerdi, sunum çok başarılı. Tok insanın bile iştahını kabartır.




Menüde gördüğümüz “Yunan usulü mantar” pek lezzetliydi ama Yunanlılar ile bence alakası yoktu. Zeytinyağı, sarımsak, limon, beyaz şarap ve biraz da maydanoz ile sotelenen mantarlar inanılmaz lezzetliydi ama bunun Yunan işi olduğuna pek inanmıyoum. Sakın Avustralya işi olmasın?




Evde denedim kültür mantarıyla bile gayet lezzetli oluyor. Zaten zeytinyağı ve sarımsağı neye koyarsan koy lezzetli olur. Bir de beyaz şarabı basınca, tadından yenmez hale geliyor.




Kızarmış patates hani zararlıdır kolestrol filan derler ya, bizde şeytanın aklına uyup “fırınlanmış patates” söyledik, Hay söylemez olaydık!! Biraz kekikle tatlandırılmış haşlanmış patateslerin üzerine az zeytinyağı gezdirmişler oldu bitti. Bu yemek kendimizi adeta ameliyattan çıkmış hastalar gibi hissettirdi.




İşte bu gecenin yegane başarılı tabağı, halis mulis Yunan usulü kalamar tava. Kalamarlar taze ve çok lezzetli. Yanında sevdiğimiz alışık olduğumuz masamızda hep görmek istediğimiz gerçek patates kızarması da var. Birer dilim salatalık ve domates ile gereksiz süsleme sanatı yapılmış ama olsun, sevdik bu tabağı.




Yan taraftan gelen şarkılar türküler bize daha bir ilginç geldiği için hesabı ödeyip Avustralya’lının mekanına veda ettik. Velhasıl kelam siz siz olun, Yunan adasına gidipte Avustralya’lı birinin işlettiği bir yere gitmeyin.


Yan taraftaki Vangelis Taverna ise tipik bir Yunan lokantası. Tahta sandalyeler ve masalar, tek kullanımlık masa örtüleri çok şirin. Yaşlı bir amcam türkü söylüyor, diğeri buzuki tıngırdatıyor. Huzurlu ortam, rafine yemekler, mükemmel servis filan traş, esas beni mutlu eden yabancı bir ülkeye gittiğinde oranın yerlisi gibi yaşayabilmektir.




Ortama ayak uydurup hemen göbek atmaya başladık, biz dans ediyoruz, amcalar çalıyorlar. E anladılar tabi Ttürk olduğumuzu adamlar pek bir mutlu oldu. 10 dakika önce 1.90’lık zımba gibi iki delikanlı İngiliz genç gelmiş. Birer “Greek salat” söyleyip yanında “diet kola” içmişler durup durup onu anlatıyor acıklı gözlerle.


Adamın gönlü olsun diye biz taş fırın erkeği gibi uzolarımızı söyleyip bir yandan Türkçe bir yandan Yunanca şarkılar ile gecemizi mutlu mesut kapattık. Siz siz olun lokal yerleri tercih edin.

Gezinin son kısmı lütfen tıklayın


5 yorum:

kibrisgunceleri dedi ki...

Çok eglenceli bir anlatım..Yemek resimleri çok iyi..
Lütfen Kıbrıs'a da gelin..

Löplöpcü dedi ki...

gelecez inşallah en kısa zamanda :)

Müge dedi ki...

Sizinki gibi bir site yok. Müthiş, artık nereye gidecek olsak önce size bakıyorum yemek tüyoları için. Eşinizle birlikte umarım daha da çok gezersiniz.

Adsız dedi ki...

Hayat size guzel be abi

Adsız dedi ki...

Hocam izmirlimisin maraslimi bir karar ver

Gittiğimiz ülkeler


Henüz 57 ülke (24.8%) oldu, daha gidilecek çok yer var
Create your own visited map of The World