26 Nisan 2013 Cuma

New York - 4. Bölüm Steak


Yazının 3. bölümü için lütfen tıklayın

Dikkat! Bu yazı vejeteryanlar ve içi pembe kalmış kanlı canlı ızgara et görmeye tahammül edemeyenler için uygun değildir.

Türkiye’de et diyince akla ilk kebap gelir. Varsa yoksa terbiye edilmiş ve şişe dizilmiş kuşbaşı et! Hatta soğanla, salçayla makyajlanmış edilmiş, çürütülmüş et. Bir damla suyu kalmayana kadar iyice pişirilir. Hiç soslanmamış mangalda pişen dana bonfile veya antrikot ise genelde lokantalarımızda bulunmaz. Biz biftek diyip geçiştiriyoruz ama dünyada “steak” olarak anılan ızgara et çok farklı lezzette pişiriliyor. Nihayet Türkiye’de ızgara dana bifeği (steak olarak anılacaktır) 2007 yılında Dükkan Steakhouse ile Türkiye’de hayatımıza girdi, Allah Emre Mermer ve Bülent Mermer’den razı olsun.

Amerika’nın ulusal yemeği sayılabilecek steakin kesilişi, pişirilmesi ve sunumu çok önemli. Vejeteryenlerin nefret edecegi usul hafif kanlı ve en az 450 gr. çeken bifteklerden bahsediyorum. Onlar için steak demek, en az iki parmak kalınlığındaki az pişmiş,“kanlı canlı” et yemeğidir. Etin mutlaka ızgarada pişirilmesini isterler, mümkünse kömür ateşinde!

Benim gibi Antep’te 9 senesini geçiren ve ete aşık olanlar için Steakhouse’lar tam bir cennettir. Antep’te Kebapçı neyse, Amerika’da da Steakhouse odur. Buralarda gerçek bir steak yiyebilirsiniz. Izgara dana bifteği üzerine uzmanlaşmış bu şahsiyetli lokantalardan birine eğer şimdiye kadar gitmediyseniz ve steak hakkında detaylı bilginiz yoksa, buyrun lezzetli bir “steak” yazısına! Antrikot nedir, bonfile nedir, kontrafile nedir hepsini anlatmaya çalışacağım.

Dananın ızgaraya uygun en lezzetli eti hayvanın sırt bölgesinde olur. Rib denilen kaburgalardan başlar. Shortloin ve sirloin denen kısımlarla birlikte, buta kadar devam eder.

Kaburgaların önlerinde et daha fazla olur. Dana pirzola dediğimiz Rib Steak buradan çıkar. Eğer dana pirzola kemiğinden ayrılıp löp et şeklinde kesilirse Ribeye steak denir yani antrikot.
 



Shortloin bölgesi ise kaburgalara göre biraz daha lezzetli olur. Çünkü bacaklara en uzak bölgeler burası olduğu için yağlanmaya çok müsaittir, dolayısıyla et yumuşak ve sulu kalır. Shortloin’in esas parçası boydan boya giden T-Bone Steak vardır ki bu et bizim kesaplarda kolay kolay bulunmaz.

T şeklindeki etin bir tarafında Strip Steak veya New York Steak denilen kontrafile bulunur. Koca şehre adını veren bir et parçasından bahsediyoruz dostlar dikkatinizi çekerim. Diğer tarafında ise Tenderloin yani bonfile vardır.





Bonfile tahmin edersiniz ki kontrafile ve antrikota göre çok daha yumuşaktır, ama daha yağsız olduğu için bence lezzeti de antrikota göre daha azdır. Bir de bonfilenin önlere doğru olan küçük tarafı vardır ki işte orası 300 kiloluk koca dananın en yumuşak yeridir. Literatürde Filet Mignon olarak anılan bu kısım namı diğer lokumdur. Bizim steakhouseların menüsünde de aynen lokum diye geçer.

T-Bone Steak’de arkalara doğru gidildikçe kontrafile tarafı aynı büyüklükte devam ederken, bonfile tarafı daha büyür ve kısmına buna da Porterhouse Steak denir. Bonfile tarafının üçgen şeklinde dik değil, hafif tombul şekilde aşağı doğru inen parçadır. İşte filmin koptuğu yer burasıdır. Steaklerin içinde en pahalısı, en güzeli, en lezzetlisidir.





Son olarak Sirloin bölgesinde yine ızgaralık et bulunur. Yanlız tüm steak bölgesindeki en ucuz olan tarafıdır tam türkçesi yoktur. (Varsa bilen yazsın lüten). Kasaplar kendi arasında buna “yalancı bonfile” derlermiş. Yağsız olur, löp et gibi görünür, “Ay benim etim yağsız tarafından olsun” diyenler içindir.

Her etin meraklısı vardır. Yağsız etler sağlıklı olmakla birlikte lezzetten taviz verdirirler. Ben evde Hecha döküm tavamla aile mecilisine steak partisi verirken kendime antrikot yaparım, Özenç ise bonfile sever. Bizim ufak löplöpçü Ege ise garibim ne verirsen yiyor. Ama bu işin raconu şöyle babacan bir T-Bone Steak alıp önce kontrafile tarafını mideye indirmek, sonra cila niyetine bonfile tarafını yalayıp yutmak. Finalde de T şeklindeki kemiği elle tutarak etrafındaki etleri kemirmek.
 





Kalınca kesilmiş etin 1) Az pişmiş, 2) Orta-az, 3) Orta, 4) Orta-iyi ve 5) İyi pişmiş olmak üzere 5 farklı sınıflandırması vardır. Türk örf adetlerine göre et her daim “çok çok iyi” pişmiş istenir. Zaten bizim kasaplar daha eti size verirken deli gibi döve döve kayış gibi incelttikleri için, biz steak değil etin posasını yiyoruz. Halbuki ızgara etin suyuna ekmek banabileceğiniz kadar su var içeride. Mesele eti kurutmadan yapabilmektir. Yazının sonuda et pişirme tekniğini detaylı olarak yazdım, lütfen not edin.

Artık etleri öğrendiğimize göre, restoran faslına geçebiliriz. Hayatımın en mutlu günümde, oğlumun doğduğu gün, akşam yemeğine kayınpeder ve kayınbiraderle birlikte soluğu Longhorn Steakhouse’da aldık. 11 oz Strip steak (310 gram kontrafile), 12 oz Rib Eye Steak (340 gram antrikot), 16 oz Rib Steak (450 gram dana pirzola) söyledik. Bizimkiler çok iyi pişmiş isterken ben az pişmiş istedim.
 




340 gramlık Rib eye steak yani bizim muhterem antrikot gayet güzel pişirilmiş. Çok iyi pişsin denmesine rağmen suyunu kurutmamışlar, çok takdir ettim. Et bıçağı ile getirilmesi önemli bir husus. Hala bizdeki lokantalarda ızgara ete dandik bıçak getiriyorlar. Et hem sulu hem de çok lezzetli. Bence bir steakhouseda yenilecek en güzel parça, burası yani antrikot.
 





310 gramlık Strip steak yani kontrafile ise biraz daha sert. Antrikota göre daha yağsız olduğu için biraz da kuru. Ama kendine has bir tadı vardır. Sanırım bu eti pişirdikten sonra bir miktar tereyağı eritip eti tereyağı içinde lezzetlendirmişler.
 



Gelelim benim yediğim az pişmiş 450 gramlık Prime Rib Steak’e. Karamelize soğanıyla, bayırturbu ile yapılan acı sosuyla tabağım tam bir sanat şaheseri gibi görünüyor.
 



Yanlız etin pişirme tekniği diğerlerine göre biraz farklı, menüde ağır ateşte fırında pişirdiğini belirtmişlerdi ama ne olduğunu tam anlamamıştım. Sanırım ızgaraya hiç girmemiş, gördüğünüz gibi dış yüzeylerde ızgaranın izleri hiç yok.
 




Ben Türkiye’de “Aman çok az pişsin, lütfen sulu kalsın ustacım” diye adeta yalvardığım için, ufak bir yanlışlık yapıp, Amerika’da da “Çok az pişsin” deme gafletinde bulundum. Sen misin çok az pişmiş isteyen? Al sana sulu kalmış et. Bıçakla bir kestim, et seyirmeye başladı, Mööleyecek diye korktum. Yanlız pamuksu bir yapıya sahip et o kadar lezzetliydi ki anlatmam imkansız. Daha önce bu şekilde pembe et yemeyenler için korkunç görünebilir ama emin olun yeterince pişmiş ve kesinlikle kaymaklı dondurmadan çok daha lezzetli.
 



New Jersey tarafında kalan Longhorn Steakhouse’da 3 posiyon et ve 3 şişe biraya toplam 86 $ ödedik. New York içinde çok daha pahalı tutacağına emin olabilirsiniz. Eğer arabanız varsa, Secaucus’daki devasa alışveriş merkezlerine gidiyorum ayağına NJ’ye geçin, Longhorn’da bir akşam uygun fiyata et ziyafeti çekin.

New York’da Steakhouse dedin mi otoriteler Peter Luger’ı işaret eder. Mekan hem meşhur hem de iyi bir et verince, aynı zamanda da ucuz olmuyor. Kişi başı 100$ vermeye hazırlıklı olmak lazım. Tam bütçeyi yaptım, bir akşam buraya gidecektik ki, hafta içi sabahtan aramama rağmen boş yer yoktu. En az 3-4 gün önceden aramak lazımmış. Netice itibariyle 1 ay New York’ta kaldım, Peter Luger’da steak yiyemeden geri döndüm, acımız büyük.

İkinci steak tecrübemiz de yine New Jersey tarafında oldu. Smoke Chophouse içeride sigara hatta puro içinlen bir mekan. Son yıllarda restoranlarda sigara içme yasağına baya uyum sağlamışız, bizlere başta çok rahatsız edici geldi.

Lokantanın masalarında çift beyaz örtü var, dolayısıyla biraz tuzlu bir yer. Menüde ilk sayfada steakler var ama onun dışında ıstakoz, karidesli linguine gibi farklı seçenekler de bulunuyor. Ayrıca patates kızartması, fırınlanmış patates, karemelize soğan, ızgara mantar ve buharda brokoli gibi garnitürler steaklerden ayrı olarak listelenmiş.
 



Yurt dışında çok sevdiğim bir uygulama var. Düzgün bir restorana oturduğunuz zaman garson ilk önce içecek menüsünü getiriyor ve ne içeceğinizi soruyor. Daha sonra yemek menüsü geliyor ve siz kırmızı şarabını yudumlarken menüden bakıp ne yiyeceğinize karar veriyorsunuz.
 



Yok yine de karar veremezseniz aynı bizim balık lokantalarındaki meze tepsisi gibi steak tepsisi geliyor, garson size etler hakkında kısa bir brifing veriyor. Etlerin maşallahı var, hepsi “öksüz doyuran” diye tabir edilen boyutlarda. Menüdeki her çeşitten birer parça streç filme sarılmış, görsel bir şölen halinde pazarlama yapılıyor.

Etlerin hepsi Prime Aged yani kuru dinlendirilmiş. 2-3 hafta boyunca %80-85 nem oranında ve 1-2°C sıcaklıkta bekletimiş et. İşlem sonrası etler %25 civarında nemini kaybedip küçülüyor, bir de kenardaki çürüyen yerleri kesilince ortada kalan dımdızlak löp haliyle 2 misli fiyata satılıyor. Ama etin lezzeti 5 misli arttığı için bu dinlendirme metodu Amerika’da tutuyor.

Tepsinin solundaki aslan parçası T-Bone steak, hani o bir tarafı kontrafile bir tarafı bonfile olan steak. Arkadaki garsonun elinin boyutlarına bakarsanız, T-Bone steak’in boyutları hakkında kaba bir tahmin yapabilirsiniz. Bizim kasapta verilen etlere benzemiyor değil mi?




Bizde malesef böyle etleri bulmak kolay değil, çünkü Türkiye’de danalar eti için değil, sütü için besleniyor. Kapalı yerlerde kalıp hayvansal yemlerle besleniyor (bakınız 350 gramlık çiftlik levrekleri)

Efendim aşağıdaki resimde de sol tarafta 16 oz kemikli New York Steak yani 450 kontrafile görüyorsunuz. Sağ taraftaki derya kuzusu ise 24 oz Rib steak, yani 680 gamlık dana pirzola. Arkadaş böyle bir pirzola hangi hayvandan çıkıyor anlamadım. Defalarca Türkiye’de dana pirzola yedim ama, 350 gramı geçerse öp başına koy. Bizimkile dana pirzolaysa, buradakiler bizon pirzolası herhalde?!?!
 



Çok üzülerek itiraf ediyorum böyle bir yerde steak yemenin hakkı o güzelim pirzola ile yapılır. Ama ebatları benim bile gözümü korkuttu. Yemek öncesi altlık olarak çeşitli iştah açıcılardan da söylenince, ben de dahil olmak üzere hepimiz normal insanların bitirebileceği New York Steak (kontrafile) ve Filet Mignon (Bonfile) söyledik.

İştah açıcılardan Dana Carpacchio ilk anda gözüme çarpmıştı. Roma’da eski bir şarap mahseninde yediğim o carpaccionun kokusu hala burnumda tütüyordu. İtalya’yı aratmayacak güzellikteki carpacciomuz arugula denen bebek rokaların üzerine limon ve trüf yağı konduktan sonra çok ince kesilen çiğ dana eti dilimleri ile kaplanmış, üzerine parmesan peyniri traşlanmış ve son olarak kapari ile takviye edilmişti.
 




İlk başta çiğ etler size pek bir şey ifade etmeyebilir ama o et dilimlerini kaldırınca alttan çıkan rokalar lezzet bombası mübarek. Parmesan peyniri ve trüf yağının etkisi büyük. Ama işin sırrı çok basit malzemenin en iyisi kullanılmış. Rokalar canlı ve diri, dana bonfile eti tazecik ve gerektiği kadar tuzlanmış o kadar. Gözlerini kapa, sonra da yumul gitsin vaziyetleri.




Mutfaktaki şefimiz etlerimizin üzerinde renkli çubuklar kondurmuş. Bunlar etin nasıl piştiğini gösteriyor. Az pişmiş isteyene çok piş vermek veya çok iyi pişmiş isteyene kanlı canlı et vermek cinayet sebebi olabilir. Garson sakata gelmesin diye, sarı çubuklar az pişmiş, kırmızı orta pişmiş, mor iyi pişmiş anlamına geliyor.
 



Garnitürlerden brokoli ve patates püresi benim sebzelere bakış açımı değiştirecek türden. Brokoliler buharda 3-4 dakika haşlandıktan sonra sarımsaklı tereyağında çevrilmiş. Brokoli yeşil renginiş kaybetmemiş ve diri diri kalmış. Zaten şu sarımsak ve tereyağı neyin içine girse lezziz oluyor arkadaş. Evde brokoli sevmeyen ahaliye yapın, eminim tadına bakacaklardır.
 



Patates püresi ise öyle haşlanıp ezilen sonra tencerede çevrilen tatsız tuzsuz cinsten değil. Üzerine parmesan peyniri eklenip fırına verilmiş. Evde patates kızartmasını sağlıksız bulanlar için şiddetle tavsiye edebileceğim bir patatesli garnitür.

Portobello mantarı ile ilk defa Amerika’da karşılaştım, daha önce ne Avrupa’da ne Türkiye’de görmemiştim. Kültür mantarı olmadığı için kendine has bir lezzeti var. Geniş bir şapkası var, renki kahverengiye çalan, ve etli bir dokusu olan bir mantar çeşidi. Bizdeki kestane mantasının biraz daha yayvan ve büyük hali diyebilirim.
 



Gelelim etlere; Aşağıda Türk örf adetlerine göre pişirilmiş (çok çok iyi pişmiş) bonfile var. Kanlı canlı et yemek herkesin hoşlandığı bir durum değildir, saygı göstermek lazım ama içimden “Ooooof of kömür gibi yanıyorum oooof oooof” diye geçirmedim değil.
 



Benim kemikli New York Steak güya orta-az pişmiş olacaktı ama gördüğüm kadarıyla baya baya iyi pişirilmiş. Ama etin altındaki et suyu damlacıklarını görünce moralim düzeldi. Etin altında görülen bu ıslaklık iyiye işaret. 



Olması gerektiği kadar güzel pişirilmiş bu etin ketçap, mayonez, steak sos gibi saçma sapan kimyasallara bulanmaya ihtiyacı yok. Belki birazcık hardal konulabilir o kadar. Olur da benim evimde misafir olursanız ve size steak yaparsam lütfen sos filan istemeyin. Hiç unutmam 15 sene önce kendisine Spagetti Bolognese yaptığım bir arkadaşım yemeğe başlamadan hemen önce masada benden “ketçap” istediği için tabağını alıp çöpe dökmüştüm!
 



Yemekten sonra tatlı faslına girdik. Ne yedik hatırlamıyorum ama içkiden bahsetmek istiyorum. İşi bilen Amerika’lı arkadaşım tatlının yanına Bourbon söylediler. Yağlı güzel bir ızgara et yedikten sonra sert bir içki içilmesi gerekirmiş. Tabii bizde pek içki kültürü olmadığı için bozuntuya vermeyip “Bana da aynısından” dedim. Meğer Bourbon, viskinin amcasının oğluymuş. Viski arpa veya buğdaydan yapılırmış, bourbon ise mısırdan yapılırmış.
 



Benim için bazı çok özel lezzetler var, hiç vazgeçmek istemediğim, devamlı yesem de bıkmayacağım. Bunların başında ızgara bonfile veya antrikot geliyor. Burası bir steakhouse olmamasına rağmen, Türkiye’de yediğiniz lezzetsiz bonfilelerden sıkılanlar için kaçırılmaması gereken bir yer. İştah açıcı altlıklar 20$, etler 40$, garnitürler 7$ civarında.

Bu iki steakhouse tecrübesinden sonra et ve steak kültürüm iyice arttı. Kasap reyonlarını ve hatta et marketlerini gezmeye başladım. Evet evet yanlış duymadınız, New York’un göbeğinde Big Apple Meat Market diye kallavi bir kasap var. İnternet sayfası bile olmayan bu gizli saklı yere kendinize güzel güzel etler alın. Et almayacak olsanız bile gidin et kültürünüzü artırın.
 



İnsan evladı Amerika’da 1 ay kalıp Türkiye’ye geri dönerken ne getirir? I-Phone getirir, laptop getirir, hadi bilemedin valiz, ceket, ayakkabı, parfüm getirir. Siz hiç Amerika’dan Türkiye’ye dönerken 10 kilo et getiren birini duydunuz mu? Ben buradan duyuruyorum. Olurda Amerika’ya giderseniz etleri derin dondurucuda güzelce dondurun, sonra aluminyum folyoya sarın, sonra torbaya koyun, sonra tekrar aluminyum folyoya sarın, sonra tekrar torbaya koyun. İstanbul’a geldiğimde benim etler hala taş gibiydi, 20 saat bana mısın bile dememişti.
 



Big Apple Meat Market’te dana etinin her parçasını bulmak mümkün. İstediğiniz parçayı arayın sorun eğer bulamazsanız yardım isteyin, adamlar size yardımcı olmak için canatıyorlar. Reyonda bulamadığınız özel bir siparişiniz varsa hemen kesip biçip hazırlıyorlar.
 



Yanlız marketin kendisini koca bir buzdolabı gibi düşünebilirsiniz. İçerideki evaporatörler içeriyi 4 derecede tutuyorlar, alışveriş yaparken biraz üşüyebilirsiniz.



Steakhouselarda oturup kallavi bir steak yemek pek ucuz bir keyif değil ama bu şekilde et marketinden et alıp evde yapmak çok ucuza maloluyor. Bahçeli bir evde hem de mangalı olan bir evde oturuyorsanız işte o zaman dadından yinmez.



Steak yapmak için kullanılacak et mutlaka yağlı bir et olmalıdır. Kıpkırmızı cillop gibi dana nuarından steak olmaz. Hiç boşuna kasabınıza “Yağsız tarafından ver Necati Usta” demeyin. Mantıyı baklavayı biraz kısın ama ızgaralık etin yağlı tarafını alın, tadına doya doya varın.




Unutmayın ızgarada yapılacak etin mermere benzer bir yağ dokusu olanı makbuldur. Bu yağlar ısıyı görünce tereyağı gibi eriyecek etin lezzetine lezzet katacaktır.
 



Steak pişerken ateşin sıcaklığı etin içindeki gizli güçleri ortaya çıkartmalı. Örneğin çiğ ete parmak bastığınız zaman hiç sıvı bir şey göremezsiniz, ama et ızgaraya girince iş değişiyor. Et pişerken içinde ultra lezzetli sıvılar oluşur. Eti ters çevirirken ya da ızgaradan alırken aman diyim bıçak veya çatal batırmayın. Zira kalın bir biftek çiğ yumurta sarısı gibidir. Üzerindeki zarı çatladığında içindeki mucizevi sıvı akıp gider.
 



Artık poposuna karanfil takılmış inek sergileyen kasap devri kapandı arkadaşlar. Gidin Dükkan, Günaydın, Nusret, Virginia Angus gibi işinin ehli yerlere, güzel bir et alın. Kendiniz evde steak yapmaya çalışın. Elbete bu iş için ya bir mangala ya da döküm tavaya (Hecha tavsiye ederim) ihtiyacınız var. Biraz pahalı ama zuladaki bir çeyrek altını bozdurun, alın bir adet evladiyelik tava mutfağınızda bulunsun.
 



Bahsettiğim yerlerde birkaç kere gidip etinizi yedikten sonra ızgaranın yanında ustayla muhabbet edin, eti nasıl pişirdiğini seyredin. “Eline sağlık” diyin, “Hayatımda yediğim en güzel etti” diyin, “Sen pişir ben seni seyredeyim” diyin. O zaten bu iltifatlar karşısında eriyip bitecek, size anlatmaya başlıyacaktır. Et işini öğrenin. Hem zevk alacaksınız hem de mutfağınızda sihirli bir dokunuş yapacaksınız.




Steak pişirme prosedürü;

1. Buzdolabında çıkarılan et hemen pişirilmemelidir. En az 30 dakika oda sıcaklığında bekletiniz. Izgaraya atmadan önce etin her iki tarafını mümkünse deniz tuzu kullanarak tuzlayınız. Hatta eti biraz baharatlı seviyorsanız taze çekilmiş karabiber serpiştirin. Sonra bebeğinizin poposunu sever gibi eti hafifçe sevin, tuzu biberi içerilere işlesin.

2. Eti pişireceğiniz ızgara veya tava çok sıcak olmalıdır. Etin iki tarafındaki yüzeyde bulunan gözeneklerinin ısı şoku ile mühürlenmesi için zaruridir. Bir tarafını 2 dakika piştikten sonra eti 30 derece saat yönünde çevirin, 1 dakika daha pişirin. Bu şekilde etin yüzeyinde güzel bir baklava deseni şeklinde ızgara izi elde edeceksiniz. Daha sonra etin diğer yüzüne de aynı muameleyi yapın.

3. Eti ızgara ederken zırt pırt maşayla alıp acaba pişti mi diye mıncıklamayın. Eti ne kadar az çevirirseniz o kadar az suyunu salar. Sadece 1 kere ters düz edin yeter.

4. İki tarafını da pişirdik bitti diyip ardından ete hemen saldırmıyorsunuz. Etler ılık bir yere alınır, dinlendirilir. Mangalın daha yüksek taraflarına veya önceden 150 derece ısıtılmış fırına olabilir. Etin makbul olanı 3 – 4 cm arasında olduğu için, dış yüzeyleri mühürlendikten sonra içinin de pişmeye devam etmesi gerekir. Az pişmiş 3 dakika, orta pişmiş 5 dakika, iyi pişmiş 8 dakika diyebiliriz.
 
5. Son olarak etin servis edileceği tabakların da sıcak olmasında fayda var. Bu konular ince konular, anca meraklısı ne demek istediğimi anlayacak ve evinde bunu uygulayacaktır. Eti 1-2 dakika da bu şekilde dinlendirince, ilk bıçak darbesinde suyunu salacak ve biraz önce kupkuru görünen etiniz lezzet şelalesini salacaktır.

Unutmayın, ızgara etin güzel olduğunu anlamak için suyuna ekmek banmalısınız. Kupkuru gelen et, et değildir posasıdır!

New York yazılarında Hamburger ve Steak faslını bitiriyorum ve bir sonraki bölümün New York – China Town olduğunu duyuruyorum. özellikle Vietnam ve Çin mutfağına düşkünlere duyrulur.

29 yorum:

ozgurr dedi ki...

toplam kaç bölüm olacak new york.

Adsız dedi ki...

Canım çektiiii :)
Sibel

Murat dedi ki...

bu bölüm yazı değil başucu kitabı olmuş

uğur dedi ki...

döküm tavalarda steak yapmak için etin dry aged olması şartmı ?

Löplöpcü dedi ki...

Özgür: 3 bölüm daha var. China town,Little italy ve Chelsea Market.

Sibel: Bize takıl hayatını yaşa

Murat: Eyvallah abi.

Uğur: Hayır, 2 gün dinlenmiş bir et yeterlidir. Dry aged olursa lezzeti daha güzel olur, tava ile bir alakası yok.

Adsız dedi ki...

merhaba
vallahi yeni yazınızı görür görmez elime kahvemi de alıp büyük bir keyifle okumaya başlıyorum..bir sorum olabilir mi..sırsız döküm tavayı ben de kullanıyorum ama temizlenmesi konusunda sizin gibi işin ehlinden bir tavsiye alsak diyorum :)
güzel eşiniz ve küçük oğlunuzla ağız tadıyla nice keşiflere inşallah...
asu

Löplöpcü dedi ki...

Merhabalar;
Tavayı temizlemek için işlem basit. Ben su koyup 10 dakika kaynatıyorum. Ondan sonra sert yapışkan siyat bir yağ varsa, onu tahta kaşığın tersi ile çıkartıyorum. Daha sonra viledanın sarı tarafı ile siliyorum. İstediğiniz gibi deterjan filan kullanabilirsini sorun yok. Hecha'nın marka sahibi şef Yağız Bey'den öğrendiğim kadarı ile eti yaptıktan sonra tavaya bolca tuz koyup ovuşturursanız acaip faydası oluyor. Syah lekeleri çıkartıyor.

maria lopez garcia dedi ki...

Super yazi! Ben senden de kanli yiyiormusum yalniz onu farkettim : ) Semih Abi bir de yalniz ham demir dokum tavaların deterjan ile temizlenmemesi gerektigini hatta Amerika'da restoranlar icin boyle yapanlara yaptirim uygulanmasini saglayan bir yonetmelik oldugunu biliyorum. Ve ayrica bu mamullerin hic islak kalmamasi gerekiyor.

Adsız dedi ki...

Hakikaten saklanacak bir yazi olmuş, ben ki amerikaya antipatim var ama paralanırsam bir gun bir new york yaparim benim de akrabalarim var o civarda ama o kadar yakin degiliz siz sanslisiniz anne babaniz ordaymiş, ne diyeyim bol bol gezin biz de okuyalım.
Sevgiler, deniz B.

Adsız dedi ki...

1 senede yazar artık 10 günlük geziyi her zaman ki löplöpçü işte

Tuğrul Keleş dedi ki...

Merhaba.Çok güzel bir yazı olmuş.Yanlız benim birkaç sorum olacak.Resimlerden gördüğüm kadarıyla gazlı bir barbekü kullanıyorsunuz.Neden kömürlü yerine gazlı barbeküyü tercih ediyorsunuz?Newyorkta gittiğiniz bu steakhouselerda nasıl bir ızgara kullanılıyor?Malum biz Türklerin ızgaraya karşı genetik bir sevdası mevcut.Gazlı barbekümü kömürlümü barbekü mü tercih edilmeli?Bende hecha tava sahibiyim oldukçada memnunum.Ama barbekü konusunda tavsiyelerinizi merak ediyorum.Saygılar..

Löplöpcü dedi ki...

Gazlı barbakü benim değil, Amerika'dayken evine gittiğimiz bir arkadaşın bahçesinde yaptık o etleri. Yoksa kesinlikle kömürde pişirmek daha mantıklı. Ben İstanbul'da şu an apartmanda oturduğum için mangal yakamıyorum, ancak Hecha marka döküm tava ile yapıyorum. (eskiden bahçeli evde oturuyordum misler gibi mangal yakardım)

New York'daki steakhouselarda mutfağa girmediğim için bilmiyorum ama sanırım kömürde yapıyorlardır.

Adsız dedi ki...

dry aged dolabı ve döküm mangal ızgarası almak istiyorum,geçen hafta nusret'te yemek yerken öğrendim bu detayları nereden bulabilirim acaba.özellikle döküm ızgara

Löplöpcü dedi ki...

Dray Aged dolabı ve mangal ızgarasını nereden bulabilirsiniz bilemiyorum. En basitinden Dükkan, Günaydın, LeZZet, Nusret gibi steakhouselara gidip sormak lazım. Ben yazıda da bahsettiğim gibi sadece Hecha marka döküm tava kullanıyorum.

Adsız dedi ki...

:) süper bir yazıydı, yemiş kadar oldum..teşekkürler :)

Dr.Strangelove dedi ki...

Keşke içtiğiniz şaraplardan da bahsetseydiniz :)

Adsız dedi ki...

merhaba kendime kucuk capta ufak bir burger ve steak restorani acmak iztiyorum fakat dry aged beef maliyatleri cok yuksek beni asiyor ,normal kasap etleri 2 3 gunluk dinlenme suresi olsa buyuk bir sorun olurmu sizce nitekim menu fiyatlarida biraz uygun olmasi icin idare edebilirmiyim cok tesekurler

Ccc Kkk dedi ki...

çok vaktim olmadığından direk "Steak pişirme prosedürü;" kısmından başladım... öncelikle anlatımınız çok iyi, tarif mükemmel... teşekkürler... geri kalanıda bilahare okuyacağım...

Adsız dedi ki...

döküm mangal ızgarası los angelesta görmüştüm,birde burada bss pro diye bir mağaza var(daha doğrusu birçok)ordada çeşit çeşi vardı ancak türkiyede iseniz,basspro'nun internet satışı var kargo ne tutar bilemem tabii,malum eşşek ölüsü gibi bişey:)ben aldım kendime ben bile nasıl getiricem diy düşünüyoru:)Bu arada steak konusu şahane ancak new yorka alternatif texası(dallas ve houston)öneririm kendilerine haz bir lezzeti var,worcestershire sos ile lezzenlendiriyorlar,ben şahsen o sos var ise T-bone'yi tek başıma gömüyorum:)Tabii etler dry-aged..

Adsız dedi ki...

Yazı güzel ve bilgilendirici, teşekkürler... Yolu düşenlere bu yazıda adı geçen Peter Luger'e bir ziyareti şiddetle öneririm. Iki şubesi arasından Brooklyn'deki daha çok tercih edilir. Bacon sevenler için Steak öncesi extra thick bacon öneririm, muazzam bir lezzet... Klasik menüdeki ıspanak güzel de german potatoes bence pek aranılacak bir tat değil. Yemek saatinde (yani 19:45 - 21:00 arası) Yer bulamazsanız bile servisi 17:30 gibi açtıklarından erken saatte de gidilebilir. Zaten sıkıca doyacağınız için gece tekrar acıkmak mümkün değil. Hatta erken gidilmesi sindirim açısından daha rahat etmenizi sağlayabilir. Afiyet olsun...

ensas dedi ki...

Döküm tavssını almış çaresiz nette arama yapan ben için çok faydalı bir site teşekkürler. Sorum şu 3-4 dk lık mühürleme işleminden sonra 150C fırında kaç dk daha tutmak gerekiyor. Verdiğiniz süreler mühürleme için mi yoksa sonrasında fırında tutmak için mi?

Löplöpcü dedi ki...

Steak pişirme prosedürü madde 2 tava icin gecerli sureler, madde 4 firin icin gecerli sureler

M.Salih Bekar dedi ki...

Yazinizi ilk defa okudum.Cok begendim. Yazinin basinda yediginiz prime rib steak in ozelligi "au jus" denilen bir et suyu tarzinda su icinde pisiriliyor.Izgarada pismiyor.Ben Wyoming'de bir restaurantta ascilik yapmistim o sayede ogrenmistim.

Deniz dedi ki...

İki yıldır amerikada yaşıyorum ve sizin bahsettiğiniz bu kanlı canlı sulu etlerden nefret etme konumuna gelmiş bulunuyorum. Eşimle birlikte artık dışarıda bir şey yiyemez oldum. Saçma sapan amerikalılar ve saçma sapan yemek anlayışları. Hatta geçen bir arkadaşın evine gittik bize steak yapmaya çalıştı pişman oldu desem yeri, ızgaranın başında bayağı bir vakit geçirdi.
Evet Amerikada et ucuz, o yüzden hayatımda yemediğim kadar et yiyorum buralarda ama kendim yapıyorum. İk geldiğimizde bir baloya gittik baya lüks bir servis vardı et menüsünden seçtiğimize pişman olduk. Resmen çiğ geldi, ağzımızda çiğnemekten dışarda görseniz geviş getiriyo sanırsınız ve ogün bugün dışarda et yemiyoruz. Zaten amerikan restoranlarının temizliği evlere şenlik. Türkiyenin kebaplarına kurban olmak lazım. Buralarda doğru düzgün yiyebildiğimiz etlerden biri Miami de Küba restoranı, diğeri de Los Angeles te Mexica restoranı. Gerisi yalan.

Adsız dedi ki...

Slm hocam ben sadece bikaç yorum yapıcam öncelikle ete olan merakınızı anlıyorum ama parantez içinde söylemiş sayın şu dediğimi süper memleket amerika da kuzu eti pek meşhur değildir varsa yoksa steak dır dana dır sığırdır vesaire
kuzu etinin tadına varan dana etini tavuk göğsü gibi görür bunu unutmayın:)) brigün bu dediğime öyle bi gelirsinizki:)) herneyse asıl dicem çok güzel bi blog yazısı olmuş bu yazı ama türkiyeden insanlar bütün bu olup bitene adepte olabilmesi veya sadece merak salması için et yemesi gerek. ve malum türkiye fakir bir ülke ama onuda geçtim be kardeşim et çok pahalı bee tavuk etinin 10 katı kırmızı et mi olur hay ben böyle ülkenin bee.. anlıcan abartmıyorum ben senin belkide 1 günde yediğin et miktarını direkt olarak kurbandan kurbana yerim herneyse biraz fakir edebiyatı yaptım daha ziyade direk ezik garibesi herneyse vede

en son olarak biçok insan objektif olması gerekirken sizin gibi öznel davranıyor şu çok az pişmiş et faslına.. sizde en başlarda eminim öyle etmi yenir demişsiniz daha sonra 2-3 yada koca ''godomon'' lar ordusunu böyle pişmemiş yediğini görünce bunda etkilenip sizde piskolojikman belkide çok ilginiz olmadığı halde az pişmiş ete merak saldınız

SON DİCEM ETİ AZ PİŞMEMİŞ HATTA BELKİ ÇİĞE YAKINDA YİYEBİLİRİM AMA SİZİN O YUKARIDA YEDİĞİNİZ ÇOK AZ PİŞMİŞ KABURGAMI NEYDİ AH BE KARDEŞİM ETİN ALTINDA KAN VAR BE KAN'' BÖYLE SAÇMALIK OLAMAZ Kİ YANİ BU ANORMAL Bİ DURUMDUR VE BEN SEN O BU ANORMAL DURUMU SEVİYORUM DEMENİZ GEREKİR BU ASLA NORMAL LANSE EDİLEMEZ VEYA SEVDİRİLEMEZ....

KENDİMİ SEVİYORUM BE YORUMLAMA VE ANALİZ KONUSUNDA ÜSTÜME TANIMAM HADİ ŞİMDİ DAĞILIN:)))

uctumben.com dedi ki...

Merhaba, bir daha yolunuz NY'a düşerse Benjamin Steak House'u da öneririm. Peter Lugar'dan ayrılmış bir şef kurmuş ve iki tarafı da denemiş bir olarak boynuz kulağı geçmiş diyebilirim. (adres: 52 East 41st Street, New York, NY, 10017)

Adsız dedi ki...

merhaba

Peter Luger da yer bulmak zor ama girişte sizi karsilayan görevliye 20 usd civari bir para verirseniz rezervasyonsuz yer veriyorlar bunu gelir kapisi yapmislar ve bunun için mutlaka 1 masa bos birakiyorlar.

denenmiştir :)

bu arada kac subesi var bilmiyorum ama brooklyn restaurantinda calisan turk garson var.

Yusuf

Adsız dedi ki...

İyi güzel de, kullandığınız tüplü mangal ile kömür mangalı arasındaki lezzet farkını da yorumlasaydınız keşke.

Adsız dedi ki...

Ya sen nesin böyle oku oku adeta başka alemlere gittim. Mükemmel yazı aradığım bazı cevaplarıda buldum. Çok teşekkürler

Gittiğimiz ülkeler


Henüz 57 ülke (24.8%) oldu, daha gidilecek çok yer var
Create your own visited map of The World